Regresja poprzednich wcieleń koncentruje się na obrazie, historii lub przeżyciu, które uczestnik interpretuje jako doświadczenie z innego czasu. Może pojawić się postać, miejsce, relacja, emocja albo powtarzający się motyw.
Najważniejsze nie jest udowodnienie dosłowności obrazu, ale sprawdzenie, co ta narracja porusza: lęk, lojalność, stratę, poczucie winy, tęsknotę, granice albo potrzebę domknięcia.
W praktyce warto zostawić sobie prawo do własnego rozumienia doświadczenia. Dla jednej osoby będzie ono duchową historią, dla innej językiem wyobraźni i emocji. Obie perspektywy mogą prowadzić do spokojnej refleksji, o ile nie wymusza się jednej odpowiedzi ani nie traktuje sesji jako dowodu w ważnej życiowej sprawie.